Nieuwe schoenen

Uitverkoop!  Stond er met grote letters in het weekblad dat ik aan het doorbladeren was.

Nou komt dat even mooi uit zei ik tegen mezelf. Twee dagen ervoor had ik nog voor de schoenenkast gestaan en gemompeld dat het tijd werd voor iets nieuws. Ik was nooit zuinig op mijn schoenen zoals sommigen die ze netjes gepoetst weer wegzetten nadat ze ze hebben gedragen, nou dat was aan mij niet besteed. “Wat zei mijn moeder laatst ook alweer, oja; ik had daar een broertje aan dood”. Stomme uitdrukking eigenlijk.  Omdat ik aan het schoenen poetsen dus een broertje dood had zag je dat  helaas dus ook aan mijn neuzen en hakken. De neuzen van het op de grond zitten met mijn benen onder mijn kont “snap niet waarom ik die bank had gekocht vorig jaar, totaal overbodig”  en de hakken bleven helaas ook niet gespaard omdat ik te lui was om op de fiets naar het werk te gaan en liever de auto pakte voor die acht en een halve kilometer. 

Helaas moest ik morgen en overmorgen werken en dan zou je zien dat de mooiste schoenen in mijn maat al weg waren, die pech had ik nou altijd. Je kan je ook ziek melden zei een geniepig stemmetje in mijn hoofd. Ik dacht na hoelang het geleden was dat ik ziek was geweest,  vijf weken telde ik uit, toen was ik twee dagen met migraine thuis geweest. Eigenlijk kon ik best een dagje spijbelen, er waren wel meer collega’s die regelmatig ziek waren dus waarom zij niet!  Mijmerend over wat ik zou doen stond ik op,  vouwde het krantje dicht en deed de lampen uit. Tijd om naar bed te gaan. Ik zou morgenochtend wel bekijken wat ik ging doen. 

Nadat ik me de volgende ochtend had ziek gemeld, mompelend over maagklachten en dat ik waarschijnlijk iets verkeerds had gegeten liep ik een uur later, ‘toch wel iets bezwaard’ naar mijn auto, maar toen ik deze parkeerde voor de deur van mijn favoriete schoenenzaak was dit gevoel meteen verdwenen. Goed van mij, dacht ik, dat ik al zo vroeg op de ochtend was gegaan, het was net tien uur geweest en nog niet zo druk zag ik toen ik naar binnen liep.  De roze en gele kortingstickers kleurden vrolijk in de winkel  en snel liep ik naar de stellage waarop maat zevenendertig stond. Mijn ogen vielen op een taupe kleur opengewerkt schoentje  met een hoge spitse hak, wauw wat een schatje. Ik trok hem aan en het voelde alsof hij voor mij was gemaakt, de schoen sloot mooi om mijn wreef heen en stond perfect, zag ik in de spiegel. Op de roze sticker die in de schoen zat stond vijftig procent korting dus die deal liet ik mooi niet glippen. De schoenen kosten normaal honderdennegenenveertig euro en nu dus vijfenzeventig zeg maar. Ik hield de schoen stevig geklemd onder mijn arm en keek nog even of ik nog iets leuks zag. Mijn blik viel op een laag rood laarsje en bedacht dat die wel heel leuk onder een spijkerbroek zouden staan. En ik had nog nooit rode laarsjes gehad. Toch maar even aan proberen.  Met veel pijn en moeite lukte het me om ze aan te trekken, ook leuk vond ik, maar wel een beetje strak en ik had maar met moeite het ritsje dicht gekregen.

De verkoopster keek toevallig mijn richting op en ik zwaaide naar haar waardoor ze op me af kwam lopen. Heeft u deze misschien ook in zevenendertig  en een half vroeg ik. Ik ben er bang voor maar ik wil wel even voor u gaan kijken zei ze vriendelijk en liep naar een andere stellage. Ondertussen ritste ik het laarsje los en wilde het uittrekken maar kreeg dit niet een, twee, drie voor elkaar. Er was geen vrije stoel zag ik, dus staande klungelend, met mijn knie gebogen over mijn andere been heen, gaf ik een forse ruk aan het laarsje waardoor ik  struikelend naar achteren viel, tegen een glazen plateau aan waarop de nieuwe collectie stond uitgestald.
Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde maar het domino effect dat er op volgde veroorzaakte zo’n kabaal  dat iedereen nu naar mij keek. Ik zat met bloedende handen en voeten tussen het glas en de schoenen verdwaasd te kijken en kon nog 
niet goed beseffen dat dit werkelijk was gebeurd.

De twee verkoopsters wilden mij overeind helpen maar zagen dat er bloed uit mijn enkel gutste en begrepen meteen dat dit niet goed was. Ik bel een ambulance zei de een, als jij achter wat theedoeken haalt en probeert het bloed te stelpen. Terwijl de verkoopsters wegliepen hielpen andere klanten mij omhoog uit de puinhoop en brachten me naar een stoel. Ik denk dat haar been omhoog moet zei de Eén, een goed plan mevrouw zij de verkoopster die alweer terugkwam. Ik heb de ambulance gebeld en die zijn zo hier. Maar dat hoeft helemaal niet protesteerde ik. Ik ben bang van wel zei de verkoopster.  De snee in je enkel heeft een slagader geraakt en dat is niet goed te maken met een pleister.  Ik had de wond nog niet bekeken, maar voelde me ineens zwak worden na haar woorden. Ondertussen voelde ik hoe er doeken om mijn been werden gewikkeld om het bloed op te vangen. Ik hoorde ver weg iemand zeggen, moeten we haar been niet afbinden en daarna werd alles zwart.  

Enkele uren later werd ik wakker in een ziekenhuisbed. De verpleegster die zag dat ik wakker was geworden zei, zozo mevrouwtje u heeft geluk gehad. We hebben uw ader dicht gemaakt en u heeft vier liter bloed bij gekregen. Wat heeft u toch uitgespookt vroeg ze lachend. Beschaamd vertelde ik haar het voorval. En sloot ik af, nu heb ik nog geen nieuwe schoenen.  Nou daar zou ik me voorlopig maar niet druk om maken zei ze. Eerst maar eens aansterken. Als alles goed gaat mag je morgen weer naar huis maar ik zou nog maar een poosje rust houden thuis. 
Kan ik nog iets voor je doen vroeg ze; fronsend dacht ik na en zei: Ja, kan je mijn baas bellen dat ik morgen nog niet kom!