Mijn eerste auto

Vrijdag de 13^e , een dikke kring om de datum in mijn agenda, om me te herinneren dat dit een belangrijke datum is.

Nog 2 dagen te gaan en nog 2 dagen dat de zenuwen door mijn lichaam gieren, want wat was het spannend. Zou ik door de zenuwen alles verprutsen. Mijn moeder zou een kaarsje voor me branden zei ze, nou maar hopen dat dat helpt. Meer vertrouwen had ik in de `Passiflora van dr.Vogel ` die ik eerder deze week had gekocht.

Eindelijk was het vrijdag, de hele nacht had ik liggen woelen waardoor ik niet erg fit op stond. Na een verfrissende douche voelde ik me gelukkig wat beter en een beetje make/up deed de rest. Terwijl ik naar beneden stormde rook ik de gebakken bacon en roereieren die mijn moeder stond te bereiden. Ha lekker zei ik terwijl ik haar goedemorgen kuste. De band tussen mijn moeder en mij was super goed en ik was blij dat ze vandaag vrij had genomen om met mij mee  te gaan.

Mijn vader was drie jaar geleden verongelukt met zijn motor waardoor mijn moeder op jonge leeftijd weduwe was geworden. Samen hebben we er ons worstelend doorheen geslagen en dat heeft de liefde voor elkaar denk ik nog meer versterkt.

Klokslag negen uur reden we weg in mijn moeder haar auto. Door het kaarsje, of door de druppels, wie zal het zeggen,  voelde ik me wonderlijk genoeg niet meer zo gejaagd als de voorgaande dagen, alhoewel de spanning er nog wel was. Onderweg zeiden we niet veel tegen elkaar, ik voelde dat ook mijn moeder gespannen was. Terwijl we uit de auto stapten en naar het gebouw liepen om ons te melden gaf ze me een arm en trok me dicht tegen haar aan.  -Denk eraan- zei ze,  goed spiegelen en denk aan de snelheid en je kan niet meer doen dan je best. In gedachten ben ik bij je.  Ja mam, weet ik, maar wat als mijn best niet goed genoeg is. Nou dan zal je nog iets langer moeten wachten op je eerste autootje en kan ik nog even verder sparen zei mijn moeder lachend. Ondanks de spanning lachte ik met haar mee. 

Mijn moeder had beloofd dat ze mee zou betalen aan mijn eerste auto als ik geslaagd zou zijn, en dus, kon ik niet wachten tot het zover zou zijn. Nou, misschien was vandaag de dag, dacht ik optimistisch terwijl we het gebouw van het CBR binnenliepen.

Een uur later kwam ik weer lachend het gebouw binnen en liep naar de kantine, waar mijn moeder  zat te wachten. Het was me gelukt, de eerste keer geslaagd, wat een euforisch gevoel. Kom ma, zei ik, we gaan een auto kopen! Vrijdag de dertiende heeft ons geluk gebracht.

We gaan een big Mac halen bij Mc Donalds, ik trakteer zei ik en daarna gaan we op auto jacht. Helemaal prima zei mijn moeder `het is jouw dag vandaag´ me ondertussen een zoen op mijn voorhoofd gevend.

Terwijl we bij de Mac binnenzaten bladerde we allebei door onze telefoons op zoek naar een voor mij geschikte auto. Na wat gekissebis over en weer, en enkele giechelbuien,  waren we het erover eens dat we gewoon naar de locale dealer zouden rijden en kijken wat hij te koop had staan. 

Ik was verliefd….. , daar stond hij, achteraan in de zaak, een Chevrolet Matiz 0.8 Pure met maar 59110 KM op de teller, groen metalic. Ook de prijs was gunstig. Wat een geluk.

 Ook mijn moeder was er helemaal weg van. Die nemen we zei ze tegen de verkoper!

Gemiste kans

Waar heb ik dat witte shirt met die roze streepjes nou liggen dacht Sheila, ik had die toch gewassen.Snel liep ze de trap op naar de zolder waar ze de wasmand ondersteboven haalde en baalde dat ze vond wat ze zocht. Haar witte shirt met roze strepen. Verdomme, riep ze hardop, hoe kan dat nou, ik wist zeker dat ik het had gewassen. Kwaad smeet ze het weer in de wasmand en stormde weer naar beneden naar de slaapkamer om in haar kleerkast een ander shirt uit te kiezen.  Eindelijk had ze alles, en met haar sporttas in haar hand snelde ze naar beneden, pakte haar sleutels en liep de voordeur uit naar haar auto.

Eva was zich al aan het omkleden toen Sheila de kleedkamer van de sportschool binnen liep. Ze had Eva twee jaar geleden leren kennen op de cursus “Italiaanse keuken” en het had direct geklikt. Onderdeel van de cursus was een weekend naar Toscane in Italië en ze hadden samen een kamer gedeeld.  Sindsdien kookten en aten ze regelmatig samen, en deels daardoor hadden ze ook het plan opgepakt om te gaan sporten, om al die koolhydraten ook weer kwijt te raken.

Twee uur later onder de douche stelde Eva voor om naar de nieuwe lunchroom in het centrum te gaan om daarna lekker te gaan shoppen, want ze had zin in iets nieuws. Dat is een goed plan zei Sheila, ik heb toch geen plannen “behalve wassen dacht ze bij zichzelf, terugdenkend aan haar witte shirt met roze strepen”.

Genietend van hun Latte Macchiato bestudeerden ze zwijgend de lunchkaart van het voor hun nieuwe etablissement.  Eva was de eerste die het zwijgen verbrak en zei, ik ga voor de carpaccio en jij, al iets lekkers gezien? Mmm antwoordde Sheila, ik twijfel nog, tussen de herfstsalade en het twaalfuurtje.  Denk toch maar de salade anders is het sporten ook weer voor niets geweest zei ze wijs.  Nadat de serveerster de bestelling had genoteerd en weer was vertrokken boog Sheila voorover naar Eva en zei; heb je die twee jongens daar links in de hoek gezien, wat een kanjers. Ja, wat dacht jij antwoordde Eva, waarom dacht je dat ik naar dit tafeltje toe liep, zodat we een goed uitzicht op hen hebben zei ze zachtjes giebelend.  Was een goed plan van je zei Sheila.

Hoe gaan we het aanpakken.  Fronsend keek Eva haar aan. Hoe bedoel je? Nou die jongens, laat jij je zakdoekje vallen of ik? Zakdoekje proestte Eva, uit welk jaartal kom jij?  Je begrijpt best wat ik bedoel hoor Eva, nou hoe pakken we het aan drong Sheila nog een keer aan.  Nou laten we eerst maar eten zei Eva, met een hoofdknik wijzend op de serveerster die met een dienblad hun kant op kwam.

Nou zeg die salade van jou ziet er goed uit zei Eva, had ik die ook maar besteld. Sheila kon haar geen ongelijk geven, de carpaccio op het bord van haar vriendin zag er maar alledaags en karig uit. Wil je een beetje van mijn salade vroeg Sheila, mag gerust hoor. Nee meid, eet maar lekker op,  ik pak straks in de stad nog wel iets uit de hand als ik honger krijg antwoordde Eva.  Sheila, zei Eva met een stukje carpaccio bengelend aan haar vork, als ik dadelijk nou eens naar de toiletruimte loop, dat is in hun richting. Als ik bijna bij hen ben, bel jij mij. Ik haal dan mijn telefoon uit mijn tas, laat hem “per ongeluk”  vallen,  jij moet dan weer ophangen natuurlijk, zei ze wijzend met haar vork “waardoor het stukje vlees op tafel viel” en dan kom ik vanzelf wel in gesprek met hen eindigde ze haar betoog.  Wat denk je ervan vroeg ze toen Sheila niet direct antwoordde.  Een super plan meiss zei Sheila, we moeten wel wachten tot ze uitgegeten zijn dan zijn ze misschien meer “in” voor een praatje.  Fijn dat je meedenkt zei Eva terwijl ze het gevallen stukje vlees van tafel pakte en op de rand van haar bord legde. Fantaserend en giebelend over hun plan aten ze de rest van hun lunch op.

Tien minuten later haalde Sheila haar telefoon uit haar tas en zei; Nou meiss ik ben zover en jij? Ik ook zei Eva haar tas onder de tafel vandaan halend. Even kijken of het geluid van mijn telefoon aanstaat, zal je net zien dat hij niet overgaat lachte ze.  Toen alles in orde was stond ze op en zei, wish me luck. Terwijl Eva in de richting van de tafel van de jongens liep pakte Sheila haar telefoon om het nummer van Eva te kiezen. Mee dat ze de naam wilde selecteren kwam de tekst; Battery low  en viel haar scherm zwart. Binnensmonds vloekend keek ze wanhopig in de richting van haar vriendin die bijna bij de tafel van de jongens was. Ze zag dat Eva haar passen vertraagde en nogmaals schudde ze radeloos haar telefoon wetend dat deze hiervan toch niet plotseling van stroom werd voorzien. Toen ze weer opkeek zag ze dat haar vriendin de tafel inmiddels gepasseerd was en achterom keer naar haar. Ze stak haar telefoon de lucht in en schudde haar hoofd.  Kwaad keek Eva haar aan en liep verder richting toilet.

Toen Eva zo’n 5 minuten later weer terug keerde naar hun tafeltje zagen ze beiden dat de jongens opstonden en naar de uitgang liepen. Verdomme zei Eva, waarom belde je nou niet. Beschamend bekende Sheila haar dat de batterij van haar telefoon leeg was.  Over gemiste kansen gesproken zei Eva, daar gaat misschien wel mijn toekomstige man, misschien is hij wel heel rijk en nu omdat jouw telefoon het niet doet, trouw ik misschien wel een arme sloeber en wordt ik een moeder van vier kinderen die alle eindjes aan elkaar moet knopen en kan ik niet meer op vakantie en niet meer naar de stad als ik zin heb en dat allemaal door jou. Boos keek ze haar aan maar Sheila wist beter en zei en misschien was dit de arme sloeber en heb je nu de kans om je rijke prins tegen te komen.

Vooruit dan maar zei Eva lachend, laten we ons verdriet dan maar gebruiken om ons geld te verbrassen aan een nieuwe outfit. Als troost trakteer ik je op de lunch zei Sheila en riep de serveerster om af te rekenen.

Nieuwe schoenen

Uitverkoop!  Stond er met grote letters in het weekblad dat ik aan het doorbladeren was.

Nou komt dat even mooi uit zei ik tegen mezelf. Twee dagen ervoor had ik nog voor de schoenenkast gestaan en gemompeld dat het tijd werd voor iets nieuws. Ik was nooit zuinig op mijn schoenen zoals sommigen die ze netjes gepoetst weer wegzetten nadat ze ze hebben gedragen, nou dat was aan mij niet besteed. “Wat zei mijn moeder laatst ook alweer, oja; ik had daar een broertje aan dood”. Stomme uitdrukking eigenlijk.  Omdat ik aan het schoenen poetsen dus een broertje dood had zag je dat  helaas dus ook aan mijn neuzen en hakken. De neuzen van het op de grond zitten met mijn benen onder mijn kont “snap niet waarom ik die bank had gekocht vorig jaar, totaal overbodig”  en de hakken bleven helaas ook niet gespaard omdat ik te lui was om op de fiets naar het werk te gaan en liever de auto pakte voor die acht en een halve kilometer. 

Helaas moest ik morgen en overmorgen werken en dan zou je zien dat de mooiste schoenen in mijn maat al weg waren, die pech had ik nou altijd. Je kan je ook ziek melden zei een geniepig stemmetje in mijn hoofd. Ik dacht na hoelang het geleden was dat ik ziek was geweest,  vijf weken telde ik uit, toen was ik twee dagen met migraine thuis geweest. Eigenlijk kon ik best een dagje spijbelen, er waren wel meer collega’s die regelmatig ziek waren dus waarom zij niet!  Mijmerend over wat ik zou doen stond ik op,  vouwde het krantje dicht en deed de lampen uit. Tijd om naar bed te gaan. Ik zou morgenochtend wel bekijken wat ik ging doen. 

Nadat ik me de volgende ochtend had ziek gemeld, mompelend over maagklachten en dat ik waarschijnlijk iets verkeerds had gegeten liep ik een uur later, ‘toch wel iets bezwaard’ naar mijn auto, maar toen ik deze parkeerde voor de deur van mijn favoriete schoenenzaak was dit gevoel meteen verdwenen. Goed van mij, dacht ik, dat ik al zo vroeg op de ochtend was gegaan, het was net tien uur geweest en nog niet zo druk zag ik toen ik naar binnen liep.  De roze en gele kortingstickers kleurden vrolijk in de winkel  en snel liep ik naar de stellage waarop maat zevenendertig stond. Mijn ogen vielen op een taupe kleur opengewerkt schoentje  met een hoge spitse hak, wauw wat een schatje. Ik trok hem aan en het voelde alsof hij voor mij was gemaakt, de schoen sloot mooi om mijn wreef heen en stond perfect, zag ik in de spiegel. Op de roze sticker die in de schoen zat stond vijftig procent korting dus die deal liet ik mooi niet glippen. De schoenen kosten normaal honderdennegenenveertig euro en nu dus vijfenzeventig zeg maar. Ik hield de schoen stevig geklemd onder mijn arm en keek nog even of ik nog iets leuks zag. Mijn blik viel op een laag rood laarsje en bedacht dat die wel heel leuk onder een spijkerbroek zouden staan. En ik had nog nooit rode laarsjes gehad. Toch maar even aan proberen.  Met veel pijn en moeite lukte het me om ze aan te trekken, ook leuk vond ik, maar wel een beetje strak en ik had maar met moeite het ritsje dicht gekregen.

De verkoopster keek toevallig mijn richting op en ik zwaaide naar haar waardoor ze op me af kwam lopen. Heeft u deze misschien ook in zevenendertig  en een half vroeg ik. Ik ben er bang voor maar ik wil wel even voor u gaan kijken zei ze vriendelijk en liep naar een andere stellage. Ondertussen ritste ik het laarsje los en wilde het uittrekken maar kreeg dit niet een, twee, drie voor elkaar. Er was geen vrije stoel zag ik, dus staande klungelend, met mijn knie gebogen over mijn andere been heen, gaf ik een forse ruk aan het laarsje waardoor ik  struikelend naar achteren viel, tegen een glazen plateau aan waarop de nieuwe collectie stond uitgestald.
Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde maar het domino effect dat er op volgde veroorzaakte zo’n kabaal  dat iedereen nu naar mij keek. Ik zat met bloedende handen en voeten tussen het glas en de schoenen verdwaasd te kijken en kon nog 
niet goed beseffen dat dit werkelijk was gebeurd.

De twee verkoopsters wilden mij overeind helpen maar zagen dat er bloed uit mijn enkel gutste en begrepen meteen dat dit niet goed was. Ik bel een ambulance zei de een, als jij achter wat theedoeken haalt en probeert het bloed te stelpen. Terwijl de verkoopsters wegliepen hielpen andere klanten mij omhoog uit de puinhoop en brachten me naar een stoel. Ik denk dat haar been omhoog moet zei de Eén, een goed plan mevrouw zij de verkoopster die alweer terugkwam. Ik heb de ambulance gebeld en die zijn zo hier. Maar dat hoeft helemaal niet protesteerde ik. Ik ben bang van wel zei de verkoopster.  De snee in je enkel heeft een slagader geraakt en dat is niet goed te maken met een pleister.  Ik had de wond nog niet bekeken, maar voelde me ineens zwak worden na haar woorden. Ondertussen voelde ik hoe er doeken om mijn been werden gewikkeld om het bloed op te vangen. Ik hoorde ver weg iemand zeggen, moeten we haar been niet afbinden en daarna werd alles zwart.  

Enkele uren later werd ik wakker in een ziekenhuisbed. De verpleegster die zag dat ik wakker was geworden zei, zozo mevrouwtje u heeft geluk gehad. We hebben uw ader dicht gemaakt en u heeft vier liter bloed bij gekregen. Wat heeft u toch uitgespookt vroeg ze lachend. Beschaamd vertelde ik haar het voorval. En sloot ik af, nu heb ik nog geen nieuwe schoenen.  Nou daar zou ik me voorlopig maar niet druk om maken zei ze. Eerst maar eens aansterken. Als alles goed gaat mag je morgen weer naar huis maar ik zou nog maar een poosje rust houden thuis. 
Kan ik nog iets voor je doen vroeg ze; fronsend dacht ik na en zei: Ja, kan je mijn baas bellen dat ik morgen nog niet kom!   

De Leugen

Ze naderde haar bestemming, de plaats waar ze geboren en getogen was.

Plotseling kreeg ze heimwee. Haar ouders hadden beloofd haar bij het station af te halen.Drie jaar na hun afscheid zou ze straks haar vader en moeder weer omarmen.Ze hoopte dat ze haar niet meteen aan een kruisverhoor onderworpen, maar haar ouders kennende zou dat wel het geval zijn. Haar jongere zus was al getrouwd en was een half jaar geleden moeder geworden van een prachtig meisje. Ze was bestookt met foto’s,  door de trotse oma naar haar opgestuurd en in de E-mails steeds de vraag of dat zij nog geen plannen had om moeder te worden,  want ze was tenslotte al vijfendertig en kon niet meer te lang wachten.  Om van het gezeur af te zijn had ze op een gegeven moment maar verzonnen dat ze verliefd was geworden op een Canadees en niet kon wachten om te trouwen, maar dat ze eerst haar termijn in Canada moest afmaken want ze wilde in Nederland trouwen. 

Toen ze dit 2 maanden geleden aan haar moeder schreef dacht ze nog ruim de tijd te hebben want haar termijn zou pas over 2 jaar aflopen.  Het bedrijf waar ze voor werkte had haar gevraagd of ze voor een periode van 5 jaar naar Canada wilde emigreren om daar een nieuw kantoor te openen en daar had ze wel voor open gestaan.

Ze hoorde de stem van de conducteur over de speaker afroepen dat ze station Eindhoven naderden en dit bracht haar weer naar het heden. Ze trok haar trenchcoat aan en pakte haar koffer boven haar hoofd uit het schap, wat maar net goed ging , want ondertussen was de trein gestopt,  wat haar deed wankelen en ze nog maar net haar koffer tegen kon houden die net in de lucht hing.  Ze kon een zucht niet onderdrukken en ze kreeg het er warm van. In de ene hand haar handbagage en haar handtas en in de ander haar koffer strompelde ze door het gangpad achter de andere passagiers aan. Toen ze was uitgestapt speurde ze het perron af,  of ze haar ouders ergens zag.  Maar welke richting ze ook keek, geen pap en mam. Ze had toch wel de juiste tijd doorgegeven, verdorie, dat zal je nou altijd zien. Daar sta je dan met je hebben en houden en wat nou?  Lisa, Lisa,  Plots hoorde ze haar naam roepen en toen ze in de richting keek waar de stem vandaan kwam,  zag ze haar vader op een holletje aan komen lopen met haar moeder, die hem niet bij kon benen,  in zijn kielzog. 

Sorry lieverd, we konden geen parkeerplaats vinden en meteen voelde ze zijn vertrouwde armen en geur om haar heen.  Hij gebruikte dus nog steeds het zelfde geurtje dacht ze. Plotsklaps werden de emoties haar te veel en kon ze haar tranen niet meer bedwingen. Kom kom meissie, niet huilen, je bent er weer zei haar vader. Wat hebben je moeder en ik hier naar uitgekeken.  Haar moeder wurmde zich tussen haar en haar vader in,  glimlachend mopperend, vader, nu is het mijn beurt, Mam wat ben ik blij jullie weer te zien zei Lisa. Nu weet ik pas hoeveel ik jullie heb gemist. Nou Lieverd, zei haar moeder, wij hebben jou nog veel meer gemist, maar gelukkig ben je er eindelijk. Kom laat ons snel naar huis gaan, Anja is er al met de kleine en je weet dat geduld niet haar sterkste kant is. Glimlachend dacht ze aan haar zus die inderdaad niet stil kon zitten en weinig geduld had. Wat waren ze toch verschillend en toch hadden ze een heel goede band. 

In de auto ging de conversatie hoofdzakelijk over hoe haar reis was verlopen en dat haar ouders zo naar deze dag hadden toegeleefd.  Toen haar vader de auto hun straat indraaide en bij nummer achtenveertig stopte zag ze haar zus al voor het raam staan en naar de voordeur lopen. De deur zwaaide al open voordat ze nog maar net goed en wel was uitgestapt en ze zag Anja op zich af komen rennen. Eén seconde later voelde ze een paar wurgende armen rond haar nek, waar bleven jullie nou zei ze, Ik loop hier al uren te ijsberen.  Haar vader en moeder keken elkaar lachend aan.  Al uren Anja, we zijn nauwelijks een uur weggeweest zei haar vader. Nou ja, voor mij leken het uren zei Anja lachend.  Kom Lisa, kom mee naar binnen dan kan je je nichtje bewonderen, pa zorgt wel voor je bagage, hè pa. Alsof “pa” nog kon weigeren want Anja had haar inmiddels al mee de gang ingetrokken, door naar de huiskamer en naar de box waar haar nichtje Amalia lag te slapen in een roze spijkerbroekje en een wit gebreid truitje met een roze konijntje erop. Ze wist haast zeker dat dit haar moeders handwerk was, want ze kon zich nog de oude foto’s herinneren van haarzelf en haar zus toen zij klein waren en ook van die gebreide truitjes droegen, tot vervelends toe. 

Inmiddels had Anja Amalia opgepakt  en in  haar armen gedrukt. Wat rook ze lekker en ze was zo lekker warm. Ze smolt van binnen. In het echt is het toch wel even anders dan vanaf een foto. Ze overlaadde Anja met complimentjes over de kleine en wiegde haar zachtjes in haar armen.

Haar ouders stonden vanuit de deuropening trots toe te kijken en ze voelde het aan haar water dat   “de vraag” zou komen. Ja hoor; En Lisa, zei haar moeder,  zou jij nou ook niet zo’n kleintje willen, er bestaat toch niets mooiers dan dit.  Gelukkig werd haar een antwoord bespaard doordat Amalia begon te huilen en alle aandacht naar haar uitging.  Amalia keek haar angstig aan en ze voelde haar niet op haar gemak. Kom maar, geef haar maar aan mij zei  Anja,  ze is een beetje eenkennig  op dit moment. Van de situatie gebruik makend zei ze dat ze zich een beetje wilde opfrissen na zo’n lange reis en liep naar de gang om de trap op te gaan naar haar oude slaapkamer.

Haar vader had haar koffer en reistas op het bed neergelegd en ze ritste de tas open om de toiletspullen klaar te leggen en snel een douche te nemen.  Vijftien minuten later kwam ze de kamer weer binnen waar Anja haar dochtertje net een lepeltje in haar mond stak. Dichterbij gekomen zag ze dat ze Amalia een vruchtenhapje aan het voeren was. Haar vader en moeder zaten langs elkaar op de bank aan de koffie en Lisa  plofte neer op de relaxstoel waarin, zoals ze zich herinnerde haar vader  ’s avonds altijd naar de televisie keek. Nou lust ik ook wel een bakkie zei ze. Lekker Hollandse koffie die heb ik gemist. Terwijl haar moeder naar de keuken verdween vroeg Anja waarom  Lisa haar vriend niet had meegenomen om kennis te maken want ze was wel nieuwsgierig naar de keuze van haar zus. Uhh, ja dat was eigenlijk wel de bedoeling maar Brandon kon op het laatst niet weg van de zaak. Ik had het ook gezelliger gevonden zei Lisa. Jullie zullen dus even moeten wachten op de kennismaking.
Waar moeten wij op wachten zij haar moeder terwijl ze de koffie langs Lisa op het bijzet tafeltje zette. Op Brandon antwoordde Anja, ik had hem graag ontmoet. Ja Lisa, wij ook zei haar moeder, hij wordt mijn nieuwe schoonzoon en ik ken hem helemaal niet. Waarom bel je hem niet even dat je bent aangekomen zei haar moeder, dan kunnen wij ook even met hem praten. Uhh, ik heb hem op het station al gebeld zei Lisa, “de zoveelste leugen al dacht ze, waarom had ze die leugen ook verzonnen”  Laat in ieder geval eens wat foto’s zien zei Anja die heb je toch wel bij je.  Nee, had ze niet want hij bestond toch helemaal niet. Hier had ze niet op gerekend, verdorie waarom had ze zich niet beter voorbereid.  Wat moest ze nu zeggen, ik heb geen foto van mijn verloofde, dat geloofde haar familie echt niet. Zij die vroeger overal haar camera mee naar toe nam en met foto’s liep te leuren.  Ik uh heb ze nog in mijn koffer zitten, die laat ik later wel zien. En je mobiel zei Anja meteen, daarop zal je toch ook wel foto’s hebben staan.  Anja zei haar vader, laat je zus eerst eens wat bij komen. Ze heeft heel wat kilometers afgelegd en zal wel moe zijn. Die foto’s komen wel. ze kon haar vader wel omhelzen op dat moment.  Ik moet toch iets verzinnen voor die foto’s dacht Lisa, want ze zou daar niet lang meer onderuit kunnen komen.

Na het avondeten wat bestond uit zuurkool met worst,  “dat ze gretig naar binnen had gewerkt omdat ze vond dat niemand dat zo lekker kon maken als haar moeder”,  gaf ze aan dat ze even alleen een wandelingetje door haar oude omgeving wilde maken. Ze sloot de voordeur achter zich en gewapend met haar mobiel op zak was ze van plan om een foto te gaan maken van de eerste de beste gozer die ze tegenkwam en die moest dan maar “Brandon” spelen. Dit ideetje was tijdens het eten bij haar opgekomen en gelukkig hadden ze niet aangedrongen om met haar mee te wandelen.  De zon was net onder gegaan en het begon al donker te worden, ze moest dus richting de winkelstraat waar verlichting was om een goede foto te kunnen maken. Daar waren ook enkele cafeetjes dus als de nood aan de man was zou ze daar vast wel een “Brandon” tegen komen. De frisse wind deed haar wangen tintelen en ze had spijt dat ze haar muts niet had opgezet. Na tien minuten te hebben gelopen, en de enige die ze onderweg tegenkwam een oudere man die zijn hondje uitliet was, dacht ze dat ze waarschijnlijk toch een café moest opzoeken om een foto te scoren.  Toen ze de hoek van de winkelstraat omsloeg botste ze tegen iemand op en ze wilde al uitvallen dat ie beter uit zijn doppen moest kijken,  toen de man zich naar haar toedraaide  en ze recht in een paar prachtige  bruine ogen keek. Ze kon haar woorden nog net op tijd inslikken en even kon ze niets uitbrengen.

Sorry, zei de man, ik was in gedachten en lette even niet op. Hopelijk kunt u mij vergeven.  Tja, eigenlijk is het ook een beetje mijn schuld zei ze nerveus omdat de man haar strak aan bleef kijken.  Heeft u zich bezeerd vroeg de man, nee dank u zei Lisa. Dank u, waarom bedankte ze de man in godsnaam. Nou het spijt me nogmaals zei de man en liep door.  Lisa kwam weer bij haar positieven en dacht aan de foto waarnaar ze op zoek was, en haar kans was net de hoek om verdwenen. Snel liep ze ook weer de hoek om in de hoop hem nog te zien. Vijfentwintig meter verderop zag ze hem lopen. Nou hij zette er wel de vaart in zeg, ze zou hard moeten lopen om hem in te halen. Terwijl ze het op een lopen zette riep ze, meneer, meneerrr.  Blijkbaar had hij haar gehoord want hij draaide om en bleef staan.  Ze was er bijna en buiten adem vroeg ze of ze hem om een gunst mocht vragen.

Ha, je had het toch tegen mij, ik hoorde meneer roepen en dacht dat kan nooit voor mij bedoeld zijn en ze zag pretlichtjes in zijn ogen verschijnen.  Mijn naam is Tim zei hij, dat praat misschien wat makkelijker. Hoi, ik ben Lisa zei ze. Waarmee kan ik je helpen vroeg Tim. Wel, ik heb mezelf een beetje in de penarie gewerkt en heb een foto van een man nodig zei ze, terwijl ze zichzelf rood voelde worden. Hoe zou hij dit opnemen, maar hoe had ze het anders kunnen uitleggen. Zou je het erg vinden als ik een foto van je neem vervolgde ze. En wat ga je dan doen met die foto zei hij.  Het beste was maar gewoon eerlijk te zijn dacht ze en ze vertelde dat ze een verloofde verzonnen had om van haar ouders gezeur af te zijn en nu had ze een foto nodig om aan hen te laten zien.

Tim begon te lachen en zei, onder een voorwaarde, en dat is zei Lisa. Dat je met mij een keer iets gaat drinken.  Ik wil je telefoonnummer en bel je dan voor een afspraak. Oké zei Lisa die dat stiekem een prima idee vond.  Tien minuten later en  drie foto’s, waarvan eén foto zij beiden op stonden, rijker, was ze weer op weg naar huis en betrapte zich erop dat ze neuriede.