Gemiste kans

Waar heb ik dat witte shirt met die roze streepjes nou liggen dacht Sheila, ik had die toch gewassen.Snel liep ze de trap op naar de zolder waar ze de wasmand ondersteboven haalde en baalde dat ze vond wat ze zocht. Haar witte shirt met roze strepen. Verdomme, riep ze hardop, hoe kan dat nou, ik wist zeker dat ik het had gewassen. Kwaad smeet ze het weer in de wasmand en stormde weer naar beneden naar de slaapkamer om in haar kleerkast een ander shirt uit te kiezen.  Eindelijk had ze alles, en met haar sporttas in haar hand snelde ze naar beneden, pakte haar sleutels en liep de voordeur uit naar haar auto.

Eva was zich al aan het omkleden toen Sheila de kleedkamer van de sportschool binnen liep. Ze had Eva twee jaar geleden leren kennen op de cursus “Italiaanse keuken” en het had direct geklikt. Onderdeel van de cursus was een weekend naar Toscane in Italië en ze hadden samen een kamer gedeeld.  Sindsdien kookten en aten ze regelmatig samen, en deels daardoor hadden ze ook het plan opgepakt om te gaan sporten, om al die koolhydraten ook weer kwijt te raken.

Twee uur later onder de douche stelde Eva voor om naar de nieuwe lunchroom in het centrum te gaan om daarna lekker te gaan shoppen, want ze had zin in iets nieuws. Dat is een goed plan zei Sheila, ik heb toch geen plannen “behalve wassen dacht ze bij zichzelf, terugdenkend aan haar witte shirt met roze strepen”.

Genietend van hun Latte Macchiato bestudeerden ze zwijgend de lunchkaart van het voor hun nieuwe etablissement.  Eva was de eerste die het zwijgen verbrak en zei, ik ga voor de carpaccio en jij, al iets lekkers gezien? Mmm antwoordde Sheila, ik twijfel nog, tussen de herfstsalade en het twaalfuurtje.  Denk toch maar de salade anders is het sporten ook weer voor niets geweest zei ze wijs.  Nadat de serveerster de bestelling had genoteerd en weer was vertrokken boog Sheila voorover naar Eva en zei; heb je die twee jongens daar links in de hoek gezien, wat een kanjers. Ja, wat dacht jij antwoordde Eva, waarom dacht je dat ik naar dit tafeltje toe liep, zodat we een goed uitzicht op hen hebben zei ze zachtjes giebelend.  Was een goed plan van je zei Sheila.

Hoe gaan we het aanpakken.  Fronsend keek Eva haar aan. Hoe bedoel je? Nou die jongens, laat jij je zakdoekje vallen of ik? Zakdoekje proestte Eva, uit welk jaartal kom jij?  Je begrijpt best wat ik bedoel hoor Eva, nou hoe pakken we het aan drong Sheila nog een keer aan.  Nou laten we eerst maar eten zei Eva, met een hoofdknik wijzend op de serveerster die met een dienblad hun kant op kwam.

Nou zeg die salade van jou ziet er goed uit zei Eva, had ik die ook maar besteld. Sheila kon haar geen ongelijk geven, de carpaccio op het bord van haar vriendin zag er maar alledaags en karig uit. Wil je een beetje van mijn salade vroeg Sheila, mag gerust hoor. Nee meid, eet maar lekker op,  ik pak straks in de stad nog wel iets uit de hand als ik honger krijg antwoordde Eva.  Sheila, zei Eva met een stukje carpaccio bengelend aan haar vork, als ik dadelijk nou eens naar de toiletruimte loop, dat is in hun richting. Als ik bijna bij hen ben, bel jij mij. Ik haal dan mijn telefoon uit mijn tas, laat hem “per ongeluk”  vallen,  jij moet dan weer ophangen natuurlijk, zei ze wijzend met haar vork “waardoor het stukje vlees op tafel viel” en dan kom ik vanzelf wel in gesprek met hen eindigde ze haar betoog.  Wat denk je ervan vroeg ze toen Sheila niet direct antwoordde.  Een super plan meiss zei Sheila, we moeten wel wachten tot ze uitgegeten zijn dan zijn ze misschien meer “in” voor een praatje.  Fijn dat je meedenkt zei Eva terwijl ze het gevallen stukje vlees van tafel pakte en op de rand van haar bord legde. Fantaserend en giebelend over hun plan aten ze de rest van hun lunch op.

Tien minuten later haalde Sheila haar telefoon uit haar tas en zei; Nou meiss ik ben zover en jij? Ik ook zei Eva haar tas onder de tafel vandaan halend. Even kijken of het geluid van mijn telefoon aanstaat, zal je net zien dat hij niet overgaat lachte ze.  Toen alles in orde was stond ze op en zei, wish me luck. Terwijl Eva in de richting van de tafel van de jongens liep pakte Sheila haar telefoon om het nummer van Eva te kiezen. Mee dat ze de naam wilde selecteren kwam de tekst; Battery low  en viel haar scherm zwart. Binnensmonds vloekend keek ze wanhopig in de richting van haar vriendin die bijna bij de tafel van de jongens was. Ze zag dat Eva haar passen vertraagde en nogmaals schudde ze radeloos haar telefoon wetend dat deze hiervan toch niet plotseling van stroom werd voorzien. Toen ze weer opkeek zag ze dat haar vriendin de tafel inmiddels gepasseerd was en achterom keer naar haar. Ze stak haar telefoon de lucht in en schudde haar hoofd.  Kwaad keek Eva haar aan en liep verder richting toilet.

Toen Eva zo’n 5 minuten later weer terug keerde naar hun tafeltje zagen ze beiden dat de jongens opstonden en naar de uitgang liepen. Verdomme zei Eva, waarom belde je nou niet. Beschamend bekende Sheila haar dat de batterij van haar telefoon leeg was.  Over gemiste kansen gesproken zei Eva, daar gaat misschien wel mijn toekomstige man, misschien is hij wel heel rijk en nu omdat jouw telefoon het niet doet, trouw ik misschien wel een arme sloeber en wordt ik een moeder van vier kinderen die alle eindjes aan elkaar moet knopen en kan ik niet meer op vakantie en niet meer naar de stad als ik zin heb en dat allemaal door jou. Boos keek ze haar aan maar Sheila wist beter en zei en misschien was dit de arme sloeber en heb je nu de kans om je rijke prins tegen te komen.

Vooruit dan maar zei Eva lachend, laten we ons verdriet dan maar gebruiken om ons geld te verbrassen aan een nieuwe outfit. Als troost trakteer ik je op de lunch zei Sheila en riep de serveerster om af te rekenen.