De Leugen

Ze naderde haar bestemming, de plaats waar ze geboren en getogen was.

Plotseling kreeg ze heimwee. Haar ouders hadden beloofd haar bij het station af te halen.Drie jaar na hun afscheid zou ze straks haar vader en moeder weer omarmen.Ze hoopte dat ze haar niet meteen aan een kruisverhoor onderworpen, maar haar ouders kennende zou dat wel het geval zijn. Haar jongere zus was al getrouwd en was een half jaar geleden moeder geworden van een prachtig meisje. Ze was bestookt met foto’s,  door de trotse oma naar haar opgestuurd en in de E-mails steeds de vraag of dat zij nog geen plannen had om moeder te worden,  want ze was tenslotte al vijfendertig en kon niet meer te lang wachten.  Om van het gezeur af te zijn had ze op een gegeven moment maar verzonnen dat ze verliefd was geworden op een Canadees en niet kon wachten om te trouwen, maar dat ze eerst haar termijn in Canada moest afmaken want ze wilde in Nederland trouwen. 

Toen ze dit 2 maanden geleden aan haar moeder schreef dacht ze nog ruim de tijd te hebben want haar termijn zou pas over 2 jaar aflopen.  Het bedrijf waar ze voor werkte had haar gevraagd of ze voor een periode van 5 jaar naar Canada wilde emigreren om daar een nieuw kantoor te openen en daar had ze wel voor open gestaan.

Ze hoorde de stem van de conducteur over de speaker afroepen dat ze station Eindhoven naderden en dit bracht haar weer naar het heden. Ze trok haar trenchcoat aan en pakte haar koffer boven haar hoofd uit het schap, wat maar net goed ging , want ondertussen was de trein gestopt,  wat haar deed wankelen en ze nog maar net haar koffer tegen kon houden die net in de lucht hing.  Ze kon een zucht niet onderdrukken en ze kreeg het er warm van. In de ene hand haar handbagage en haar handtas en in de ander haar koffer strompelde ze door het gangpad achter de andere passagiers aan. Toen ze was uitgestapt speurde ze het perron af,  of ze haar ouders ergens zag.  Maar welke richting ze ook keek, geen pap en mam. Ze had toch wel de juiste tijd doorgegeven, verdorie, dat zal je nou altijd zien. Daar sta je dan met je hebben en houden en wat nou?  Lisa, Lisa,  Plots hoorde ze haar naam roepen en toen ze in de richting keek waar de stem vandaan kwam,  zag ze haar vader op een holletje aan komen lopen met haar moeder, die hem niet bij kon benen,  in zijn kielzog. 

Sorry lieverd, we konden geen parkeerplaats vinden en meteen voelde ze zijn vertrouwde armen en geur om haar heen.  Hij gebruikte dus nog steeds het zelfde geurtje dacht ze. Plotsklaps werden de emoties haar te veel en kon ze haar tranen niet meer bedwingen. Kom kom meissie, niet huilen, je bent er weer zei haar vader. Wat hebben je moeder en ik hier naar uitgekeken.  Haar moeder wurmde zich tussen haar en haar vader in,  glimlachend mopperend, vader, nu is het mijn beurt, Mam wat ben ik blij jullie weer te zien zei Lisa. Nu weet ik pas hoeveel ik jullie heb gemist. Nou Lieverd, zei haar moeder, wij hebben jou nog veel meer gemist, maar gelukkig ben je er eindelijk. Kom laat ons snel naar huis gaan, Anja is er al met de kleine en je weet dat geduld niet haar sterkste kant is. Glimlachend dacht ze aan haar zus die inderdaad niet stil kon zitten en weinig geduld had. Wat waren ze toch verschillend en toch hadden ze een heel goede band. 

In de auto ging de conversatie hoofdzakelijk over hoe haar reis was verlopen en dat haar ouders zo naar deze dag hadden toegeleefd.  Toen haar vader de auto hun straat indraaide en bij nummer achtenveertig stopte zag ze haar zus al voor het raam staan en naar de voordeur lopen. De deur zwaaide al open voordat ze nog maar net goed en wel was uitgestapt en ze zag Anja op zich af komen rennen. Eén seconde later voelde ze een paar wurgende armen rond haar nek, waar bleven jullie nou zei ze, Ik loop hier al uren te ijsberen.  Haar vader en moeder keken elkaar lachend aan.  Al uren Anja, we zijn nauwelijks een uur weggeweest zei haar vader. Nou ja, voor mij leken het uren zei Anja lachend.  Kom Lisa, kom mee naar binnen dan kan je je nichtje bewonderen, pa zorgt wel voor je bagage, hè pa. Alsof “pa” nog kon weigeren want Anja had haar inmiddels al mee de gang ingetrokken, door naar de huiskamer en naar de box waar haar nichtje Amalia lag te slapen in een roze spijkerbroekje en een wit gebreid truitje met een roze konijntje erop. Ze wist haast zeker dat dit haar moeders handwerk was, want ze kon zich nog de oude foto’s herinneren van haarzelf en haar zus toen zij klein waren en ook van die gebreide truitjes droegen, tot vervelends toe. 

Inmiddels had Anja Amalia opgepakt  en in  haar armen gedrukt. Wat rook ze lekker en ze was zo lekker warm. Ze smolt van binnen. In het echt is het toch wel even anders dan vanaf een foto. Ze overlaadde Anja met complimentjes over de kleine en wiegde haar zachtjes in haar armen.

Haar ouders stonden vanuit de deuropening trots toe te kijken en ze voelde het aan haar water dat   “de vraag” zou komen. Ja hoor; En Lisa, zei haar moeder,  zou jij nou ook niet zo’n kleintje willen, er bestaat toch niets mooiers dan dit.  Gelukkig werd haar een antwoord bespaard doordat Amalia begon te huilen en alle aandacht naar haar uitging.  Amalia keek haar angstig aan en ze voelde haar niet op haar gemak. Kom maar, geef haar maar aan mij zei  Anja,  ze is een beetje eenkennig  op dit moment. Van de situatie gebruik makend zei ze dat ze zich een beetje wilde opfrissen na zo’n lange reis en liep naar de gang om de trap op te gaan naar haar oude slaapkamer.

Haar vader had haar koffer en reistas op het bed neergelegd en ze ritste de tas open om de toiletspullen klaar te leggen en snel een douche te nemen.  Vijftien minuten later kwam ze de kamer weer binnen waar Anja haar dochtertje net een lepeltje in haar mond stak. Dichterbij gekomen zag ze dat ze Amalia een vruchtenhapje aan het voeren was. Haar vader en moeder zaten langs elkaar op de bank aan de koffie en Lisa  plofte neer op de relaxstoel waarin, zoals ze zich herinnerde haar vader  ’s avonds altijd naar de televisie keek. Nou lust ik ook wel een bakkie zei ze. Lekker Hollandse koffie die heb ik gemist. Terwijl haar moeder naar de keuken verdween vroeg Anja waarom  Lisa haar vriend niet had meegenomen om kennis te maken want ze was wel nieuwsgierig naar de keuze van haar zus. Uhh, ja dat was eigenlijk wel de bedoeling maar Brandon kon op het laatst niet weg van de zaak. Ik had het ook gezelliger gevonden zei Lisa. Jullie zullen dus even moeten wachten op de kennismaking.
Waar moeten wij op wachten zij haar moeder terwijl ze de koffie langs Lisa op het bijzet tafeltje zette. Op Brandon antwoordde Anja, ik had hem graag ontmoet. Ja Lisa, wij ook zei haar moeder, hij wordt mijn nieuwe schoonzoon en ik ken hem helemaal niet. Waarom bel je hem niet even dat je bent aangekomen zei haar moeder, dan kunnen wij ook even met hem praten. Uhh, ik heb hem op het station al gebeld zei Lisa, “de zoveelste leugen al dacht ze, waarom had ze die leugen ook verzonnen”  Laat in ieder geval eens wat foto’s zien zei Anja die heb je toch wel bij je.  Nee, had ze niet want hij bestond toch helemaal niet. Hier had ze niet op gerekend, verdorie waarom had ze zich niet beter voorbereid.  Wat moest ze nu zeggen, ik heb geen foto van mijn verloofde, dat geloofde haar familie echt niet. Zij die vroeger overal haar camera mee naar toe nam en met foto’s liep te leuren.  Ik uh heb ze nog in mijn koffer zitten, die laat ik later wel zien. En je mobiel zei Anja meteen, daarop zal je toch ook wel foto’s hebben staan.  Anja zei haar vader, laat je zus eerst eens wat bij komen. Ze heeft heel wat kilometers afgelegd en zal wel moe zijn. Die foto’s komen wel. ze kon haar vader wel omhelzen op dat moment.  Ik moet toch iets verzinnen voor die foto’s dacht Lisa, want ze zou daar niet lang meer onderuit kunnen komen.

Na het avondeten wat bestond uit zuurkool met worst,  “dat ze gretig naar binnen had gewerkt omdat ze vond dat niemand dat zo lekker kon maken als haar moeder”,  gaf ze aan dat ze even alleen een wandelingetje door haar oude omgeving wilde maken. Ze sloot de voordeur achter zich en gewapend met haar mobiel op zak was ze van plan om een foto te gaan maken van de eerste de beste gozer die ze tegenkwam en die moest dan maar “Brandon” spelen. Dit ideetje was tijdens het eten bij haar opgekomen en gelukkig hadden ze niet aangedrongen om met haar mee te wandelen.  De zon was net onder gegaan en het begon al donker te worden, ze moest dus richting de winkelstraat waar verlichting was om een goede foto te kunnen maken. Daar waren ook enkele cafeetjes dus als de nood aan de man was zou ze daar vast wel een “Brandon” tegen komen. De frisse wind deed haar wangen tintelen en ze had spijt dat ze haar muts niet had opgezet. Na tien minuten te hebben gelopen, en de enige die ze onderweg tegenkwam een oudere man die zijn hondje uitliet was, dacht ze dat ze waarschijnlijk toch een café moest opzoeken om een foto te scoren.  Toen ze de hoek van de winkelstraat omsloeg botste ze tegen iemand op en ze wilde al uitvallen dat ie beter uit zijn doppen moest kijken,  toen de man zich naar haar toedraaide  en ze recht in een paar prachtige  bruine ogen keek. Ze kon haar woorden nog net op tijd inslikken en even kon ze niets uitbrengen.

Sorry, zei de man, ik was in gedachten en lette even niet op. Hopelijk kunt u mij vergeven.  Tja, eigenlijk is het ook een beetje mijn schuld zei ze nerveus omdat de man haar strak aan bleef kijken.  Heeft u zich bezeerd vroeg de man, nee dank u zei Lisa. Dank u, waarom bedankte ze de man in godsnaam. Nou het spijt me nogmaals zei de man en liep door.  Lisa kwam weer bij haar positieven en dacht aan de foto waarnaar ze op zoek was, en haar kans was net de hoek om verdwenen. Snel liep ze ook weer de hoek om in de hoop hem nog te zien. Vijfentwintig meter verderop zag ze hem lopen. Nou hij zette er wel de vaart in zeg, ze zou hard moeten lopen om hem in te halen. Terwijl ze het op een lopen zette riep ze, meneer, meneerrr.  Blijkbaar had hij haar gehoord want hij draaide om en bleef staan.  Ze was er bijna en buiten adem vroeg ze of ze hem om een gunst mocht vragen.

Ha, je had het toch tegen mij, ik hoorde meneer roepen en dacht dat kan nooit voor mij bedoeld zijn en ze zag pretlichtjes in zijn ogen verschijnen.  Mijn naam is Tim zei hij, dat praat misschien wat makkelijker. Hoi, ik ben Lisa zei ze. Waarmee kan ik je helpen vroeg Tim. Wel, ik heb mezelf een beetje in de penarie gewerkt en heb een foto van een man nodig zei ze, terwijl ze zichzelf rood voelde worden. Hoe zou hij dit opnemen, maar hoe had ze het anders kunnen uitleggen. Zou je het erg vinden als ik een foto van je neem vervolgde ze. En wat ga je dan doen met die foto zei hij.  Het beste was maar gewoon eerlijk te zijn dacht ze en ze vertelde dat ze een verloofde verzonnen had om van haar ouders gezeur af te zijn en nu had ze een foto nodig om aan hen te laten zien.

Tim begon te lachen en zei, onder een voorwaarde, en dat is zei Lisa. Dat je met mij een keer iets gaat drinken.  Ik wil je telefoonnummer en bel je dan voor een afspraak. Oké zei Lisa die dat stiekem een prima idee vond.  Tien minuten later en  drie foto’s, waarvan eén foto zij beiden op stonden, rijker, was ze weer op weg naar huis en betrapte zich erop dat ze neuriede.